اصول و مبانی مدیریت ورزشی

اصول و مبانی مدیریت ورزشی

تشکیلات ورزشی به‏ مثابه میانجی بین دانش و مدیریت سنتی
هدف کتاب اصول و مبانی مدیریت ورزشی، احیای نقش مدیریت سازمان‏‌ها و تشکیلات ورزشی به‏ مثابه میانجی بین دانش و مدیریت سنتی- تجربی و دیدگاه‏‌های مدرن مدیریت سازمان‏‌های ورزشی امروزی است.

کتاب‌های زیادی در حوزه‏‌های گوناگون مدیریت ورزشی منتشر شده که بیشتر آن‏‌ها ترجمه هستند. دیدگاه فرهنگی و انطباق موضوعات مدیریتی این آثار با شرایط اجتماعی، اقتصادی و سیاسی ما تا حدودی با مشکل مواجه است.

باید ضمن حفظ بنیاد نظریه‌های مدیریتی جهان‌‏شمول، قرائت، تفسیر و انطباق آن‏‌ها با شرایط جامعه کنونی ما انجام گیرد. به‏ عبارت دیگر نیاز است که نظریه‌های مدیریتی و سایر دستورالعمل‌های مرتبط بومی شده و شکل کاربردی و عملی به خود گیرند.

براساس محتوای این کتاب، مدیریت ورزشی به معنی علم و هنر بکارگیری امکانات، منابع انسانی و مالی در جهت اجرای برنامه‌های تربیت بدنی و ورزش است، لذا مدیران ورزشی برای این فعالیت‏‌ها به مهارت‏‌های فنی، انسانی و ادراکی نیاز دارند.

نقش‏‌های مدیران ورزشی در مدیریت ورزشی

مدیران ورزشی بنا به ضرورت و الزامات حرف‌ه‏ای خود نقش‏‌های متفاوتی را ایفا می‏‌کنند. هنری مینتزبرگ عقیده دارد که مدیران سه نوع نقش ایفا می‌‏کنند:

1- نقش‏ های بین افراد: نقش‌‏های بین افراد به چند دسته تقسیم می‌شوند:

• نقش «سمبلی» یا رئیس تشریفات که از اختیارات رسمی مدیران ناشی شده و به روابط بین مدیر و دیگر افراد مربوط می‌شود.
• نقش «رهبری» که در این نقش مدیر از نفوذ خویش برای برانگیختن و تشویق کارکنان به انجام وظایف و نیز برای تحقق اهداف سازمانی استفاده می‏‌کند.
• نقش «رابط » که مشخص می‏‌کند مدیران بیشتر وقت خود را در تعامل با افراد خارج از واحد مدیران می‌گذرانند.

2- نقش‌های اطلاعاتی

در این نوع نقش‌ها، بیشتر وقت مدیران ورزشی به دادن و گرفتن اطلاعات می‌‏گذرد. این نوع نقش‌‏ها به سه دسته تقسیم می‌شوند:

1. نقش دریافت‏ کننده: مدیر به دقت محیط را کنکاش می‌کند و اطلاعات را از زیردستان، روسا و آن‏‌هایی که در خارج از سازمان هستند، به‏ دست می‏‌آورد.
2. نقش انتشار دهنده: مدیر اطلاعات را به افراد مهم داخل سازمان انتقال می‌‏دهد.
3. نقش سخنگو: مدیر به‏ عنوان سخنگو، اطلاعات سازمان را به افراد خارج از سازمان می‌رساند.

3- نقش‌های تصمیم ‏گیری

در این نقش مدیران ورزشی بر اساس اطلاعات عمل می‌کند:

• نقش پیشتاز: در این نقش، مدیر توسعه و پیشرفت یک پروژه را آغاز می‏‌کند و منابع لازم را تهیه می‌‏بیند.
• نقش رفع بحران یا تشنج ‏زدایی: در این نقش، مدیر بجای پیشتازانه عمل کردن، در مقابل مشکلات و فشارها، عکس‏العمل نشان می‏‌دهد.
• نقش تخصیص ‏دهنده منابع: مدیر در این نقش تصمیم می‏گیرد که چه کسی در قسمت مربوط به خودش، به چه میزان و چه چیزی را دریافت کند.
• نقش مذاکره‏ کننده: مدیر تشخیص می‌دهد که چه میزان وقت و انرژی صرف مذاکره با فرودستان، روسا و افراد خارج از سازمان کند.

اهمیت برنامه‏ ریزی در مدیریت ورزشی

برنامه‏ ريزی از وظايف بسیار مهم مديران ازجمله مدیران ورزشی با سایر وظایف آن‏‌ها نیز ارتباط دارد.

اگر نگرش مبتنی بر برنامه ‏ریزی به سراسر زندگی تسری یابد، نوعی تعهد به عمل برمبنای تعقل و تفکر آینده‏‌نگر و عزم راسخ بر استمرار آن، برایشان ایجاد می‌‏شود.

به ‏علاوه، تحقق اهداف فردی و سازمانی نیز مستلزم برنامه ‏ریزی است، بطوری‏که حتی برای نیل به اهدافی بسیار جزئی و زودگذر نیز باید برنامه‏ ریزی شود. در واقع نیاز به برنامه‏ ریزی از این مسئله ناشی می‌‏شود که همه سازمان‏‌ها با فعالیت در محیطی پویا، مترصد آن هستند که منابع محدود خود را برای رفع نیازهای متنوع و رو به افزایش خود صرف کنند.

پویایی محیط و وجود تلاطم در آن و عدم اطمینان ناشی از تغییرات محیطی، بر ضرورت انکارناپذیر برنامه‏ ریزی می‌افزاید.

برنامه‏ ريزی، اهداف تمام تلاش‌های گروهی را معين كرده، برنامه‏‌های دستيابی به آن اهداف را نيز طرح ‏ريزی می‌كند تا مدير بداند چه نوع ساختار سازمانی بايد انتخاب كند و به تشخيص درست افراد مورد نياز و ويژگی‏‌های فردی لازم برای هر پست، قادر شود. آنگاه مدير می‏‌تواند مؤثرترين سبک هدايت و سرپرستی را انتخاب كند و استانداردهايی برای كنترل عمليات فراهم آورد.

بنابراين می‏‌توان گفت برنامه‏ ريزی شالوده مديريت را تشكيل می‏‌دهد.

کتاب حاضر در 9 فصل به تبیین مباحث مرتبط با:

1. مدیریت
2. برنامه ‏ریزی
3. سازمان و سازمان‏دهی
4. مدیریت منابع انسانی
5. تصمیم‏‌گیری
6. انگیزش
7. ارتباطات
8. هدایت و رهبری
9. نظارت و کنترل

می‌‏پردازد.